Nele in Peru!

Hey iedereen,

Het is lang geleden dat ik nog een berichtje achterliet op mijn blog en het zal moeilijk zijn om alles in te halen, het zit nl al  vrij ver in mijn geheugen maar heb gelukkig nog al mijn fotos en dagboek als houvast.
Wel, de vakantie is bijna ten einde, begin april moet ik weer naar de universiteit gaan. Nu maandag eigenlijk..  Het gaat raar zijn, maar terug wat regelmaat in mijn dagen zal mij wel goed doen..
Heb nog niet naar het ziekenhuis gemoeten of  ben nog niet verzeild geraakt in moeilijk situaties (op een keer na) dus op dat vlak heb ik al veel geluk gehad. Een keer werd mijn gsm gestolen op de bus maar die had ik niet veel later al terug omdat ik ernaar belde en afging toen hij in de boezem van mijn buurvrouw zat. Ben ook al een keer naar de dokter geweest samen met Kate omdat we hier door een vreemd beestje gebeten worden als we buiten op een bankje zitten waarna onze onderbenen vol kleine beetjes staan die verschrikkelijk jeuken. Zo erg, dat als we mekaar zien dat we meteen beginnen te krabban, erg irritant!!

Het begon kerstmis te worden en het weer werd steeds warmer. Regelmatig gingen we langs het strand, of ging ik met kate naar het zwembad om te zonnen. En zoals iedere avond, onze traditie is naar het centrum te gaan, daar naar de Starbucks te gaan en eventueel nog iets te eten, KFC is dat dan meestal en inkopen te doen.
Kate heeft trouwens een tijdje bij mij gewoond, dat was ik al bijna vergeten. Ongeveer 2 weken hebben we het kamertje van mijn broers gedeeld en we kwamen goed overeen als zussen J We hebben nieuwjaar gevierd aan het strand met een kampvuurtje en het was wel gezellig.
Kertmis was eerder saai. Het was de hele dag wachten om te mogen eten, luisteren naar ambetante kertmistoontjes die in de kerstboom verstopt zaten en om 12 uur ’s nachts werd er een gebedje gedaan, iedereen moest een klein woordje doen en daarna  kinneke jezus kussen en dan gingen we eindelijk eten!
Onze buikjes zaten goed vol en dan hebben we pakjes uitgedeeld en opengedaan.
Ik vond het er een beetje te regeltjes-volgend aan toe gaan. Ik heb liever de relaxe en rustige manier van kerstmis vieren bij mijn eigen familie thuis.

Van 16 januari tot begin februarie werd iedereen op uitwisseling gestuurd naar een andere stad. Ik moest naar Chimbote. Een rustig vissersstadje, hier 6 uur vandaan, ook aan de kust. Het staat bekend om zijn stank naar vis en was eerst wat ontgoocheld, ik had verwacht dat ze mij in bergen zouden zetten zoals beloofd in Belgie, maar neen, de kustmensen mochten niet naar de bergen.. Maar achteraf bekeken vind het ik het helemaal niet meer erg.
 Ik leefde 2 weken bij een heerlijke familie, een mama en papa en 1 gekke oudere broer.
Kheb er een ongeloofelijk fijne tijd doorgebracht en ik had veel neven en nichten die me aan mijn eigen familie deden denken in Belgie en bijna iedere avond kwamen ze me bezoeken en dan praatten we de hele avond gezellig op straat of binnen.
Het was pijnlijk, terug weg te gaan, maar langs de andere kant kon ik ook niet wachten om terug te keren naar mijn eigen familie in Chiclayo.
Ik  kwam aan in mijn huis en voelde mij onmiddellijk weer thuis, maar kwas al vergeten waar de glazen enzo stonden, was wel lachen..
Ja, dat is voor mij eigenlijk een soort hoogtepuntje geweest van mijn vakantie, misschien wel van mijn hele jaar, want die mooie tijd ga ik nooit vergeten.

Op een rustige zondagavond ergens in februari besloten Kate en ik om stiekem de bus te nemen naar een dorpje in de bergen, Cajamarca. We vertrokken savonds en kwamen vroeg in de ochtend aan. Uff ijskoud had ik het want we stonden daar in onze zomerkleertjes. Ik trok 3 truien over elkaar aan en kheb zo het weekendje doorgebracht. Het was wel gezellig, maar in Cajamarca is naast enkele sites niet veel te doen, het is er koud, regent veel, en nee, geef mij maar chiclayo J Cajamarca geeft me ook het gevoel dat ik in Zwitzerland ofzo ben om te gaan skieen, daarom zeggen Kate en ik dat we in Tirol zijn geweest als we naar Cajamarca gingen.

Op 19 februarie was mijn mama van Chimbote jarig. Ik heb haar een pakje gekocht en ben dan enkele dagen bij mijn familie in Chimbote mogen verblijven voor de verjaardag van mijn mama. Ik ben mijn neven en nichten gaan bezoeken en we hadden weer een leuke tijd samen. Maar dat was maar voor 3 dagen. Dan keerde ik weer terug naar mijn eigen familietje in Chiclayo. Afs is hier gelukkig niet achter gekomen.

Ik  ben nu 7 maanden in Peru en AFS geeft ons 15 dagen de tijd om alleen te reizen in Peru, dit enkel in de maand februarie, maar het is echt een belachelijke regeling, ik snap nog steeds niet wie dit grapke uitgevonden heeft, maar Peru is gewoon kei uitgestrekt en is op 15 dagen onmogelijk om te verkennen, dus zijn Kate en ik gewoon ons gangetje gegaan en we bleven wat langer weg. Ik heb samen met Kate en Ruth gerezen maar omdat Ruth Cusco al gezien had splitsten we onze wegen in Puno, en rezen ik en Kate alleen door naar Cusco.
We hebben hard gewerkt aan ons reisje, om een goede weg te vinden, om alles een beetje gezien te hebben, zonder te veel dagen te verspillen, en dat is ons echt nog goed gelukt.

Op maandag 23 februarie begon ons reisje en op vrijdag 13 maart waren terug in Chiclayo.
We rezen eerst naar Lima, dan naar Arequipa, Puno (Titicacameer), vervolgens deden we de 4 daagse Inca Trail in Cusco waar we de laatste dag aankwamen in de Machu Pichu. We rezen dan per vliegtuig door naar Lima, daar zou ons reisje eindigen, maar we zijn dan ongepland nog naar Ica gegaan, de oasis in Huacachina gaan bezoeken, en dan terug gekeerd naar lima en zo naar Chicalyo wedergekeerd.
Bij de commentaar van mijn foto’s schrijf ik mijn dagen wat uitgebreider neer.

Mijn vakantie is echt voorbij gevlogen, ik kan nog steeds niet geloven dat we al bijna april zijn.

Afgelopen zondag rond de middag was ik op straat aan het bellen en een jongen van 24 pakte mijn gsm af en kroop achterop de moto bij zijn vriend. Ik kon ze nog net bij de haren grijpen en riep om hulp. Het gebeurde allemaal zo snel dat ik mij weinig herinner hoe het ging maar  ineens kwam er veel volk op ons afgelopen en begonnen de jongens te schoppen en te slagen. De mensen van de straat  gaven mij mijn gsm terug, en staken de moto in brand. Het is maar een gsm, maar hij is van Belgie, heeft veel waarde voor mij.  Al mijn contacten en berichten staan erin opgeslagen, ik had geen zin die te verliezen. Ik heb geluk gehad dat ze mij om die moment hebben geholpen en niets is gebeurd. Beetje verbrand aan de uitlaat en veel schrammen en blauwe plekken, maar daar is nu al bijna niets meer van te zien. Kwas er daarna wel even niet goed van, erg verschoten maar nu moet er al bijna niet meer aan denken. De politie is me komen halen voor een kleine ondervraging en brachten me niet veel later thuis. Het is voor hen eigenlijk dagelijkse kost.
Khad er niets van gezegd tegen mijn mama en papa, maar de volgende ochtend in de krant werd mijn naam vermeld dus moest ik alles wel uitleggen. Ze waren verschoten maar nu, aan tafel lachen mijn papa en ik er altijd mee. En mijn broer Cocky noemt me nog iedere dag de piromaan die alles in brand steekt. (maar ik was het niet die de moto in brand stak, voor alle duidelijkheid)
Pff en de krant is hier zo puur sensatiegericht, er staat in dat ik geslagen en gemept werd en over de grond geslepen werd met mijn haar, maar het was omgekeerd, de losers.
Ze zeggen dat ze de jongens gewoon vrijlaten na een verhoor maar ik heb nu wel iedere dag wat schrik dat ik ze int centrum ofzo ga tegenkomen, maarja, mijn gsm steekt nu altijd veilig in de boezem!

Ok en nu ga ik slapen, ben net terug van de discotheek en kga morgen een vriend bezoeken in Trujillo.
Mijn foto’s zet ik een van deze dagen op picasaweb met commentaar.
Bedankt nog voor de leuke kaartjes en berichten op mijn blog!

Tot snel!

n