Nele in Peru!

hey iedereen!

Ik wil jullie allemaal bedanken voor de leuke berichtjes in mijn gastenboek, het was echt super fijn om te zien :) Eindelijk is mijn pc hier bij mijn familie weer gemaakt, nu heb ik wel redelijk veel in te halen maar gelukkig hield ik af en toe een woordje bij in het dagboek dat ik van mijn zus kreeg.
Het oriêntatiekamp in Lima is ondertussen al tijdje geleden maar ik zal wat ik nog weet  in het kort vertellen.. We verbleven daar voor 3 nachten en ik sliep op de kamer met Jolien. De eerste nacht, een vrij genant moment gehad.. We waren allemaal doodmoe van de reis en ik was super tam van de jetlag dus we gingen al snel slapen. In die nacht kwamen veel andere AFS’ers van andere landen met veel lawaai het gebouw binnen. Ik werd daarvan wakker en dacht dat dat betekende dat het al tijd was om op te staan.. In alle haast nam in een (koude) douche, maakte jolien wakker, zij ook douchen en aankleden, maar eens fris en klaarwakker, merkten we dat het nog maar 2 uur in de nacht was.. Dus zijn we maar gewoon verder gaan slapen :D Maar twas eigenlijk eerder grappig dan genant..
Tijdens de dag werden we echt alles behalve begeleid. Dit zou een orientatie verblijf zijn met uitleg over Peru maar ik heb in heel die dag (behalve dan aan tafel) geen enkele AFS verantwoordelijke gezien. In het begin zaten we ons daar met alle deelnemers behoorlijk te vervelen. We hebben dan met z’n allen gewoon spelletjes gespeeld en ‘s namiddags geluierd op bed.

Zo ging mijn eerste dag in Peru voorbij, ik had niet het gevoel dat ik me aan de andere kant van de wereld bevond want meer dan een klein eindje rijden door Lima had ik nog niets gezien van de buitenwereld.
Ook de tweede dag ging traag voorbij, wat opvullen met spelletjes en praten met mensen van andere landen. Maar die spelltjes begonnen op het einde saai te worden.. Uiteindelijk wilden we allemaal hetzelfde: Door de grote, zwarte poort naar buiten wandelen maar die was natuurlijk gesloten..

De volgende ochtend kwamen we te weten wanneer we zouden vertrekken naar onze gastfamilies. Dat was het enige wat ik wilde, dat kan ik mij nog goed herinneren, ik was zo super nieuwsgierig. Die dag kregen we nog wat uitleg over bepaalde omstandigheden en sexuele intimiteiten enz.. Oh en we kregen ook een super leuke t-shirt met lama’s erop :D

Op een groot bord stond wie wanneer zou vertrekken. Mijn busje vertrok s’avonds. Die avond was zo ontzettend nutteloos, ik wilde echt onmiddellijk vetrtekken naar mijn gastgezin en eindelijk was het mijn beurt en begon mijn lange busreis van 12 uur richting CHICLAYO!!

Hallo,
ik schrijf in naam van Nele. De computer bij haar thuis is stuk en is nu bij de winkel binnen om gemaakt te worden. Ze heeft gisteren naar ons gebeld en heeft een groot verhaal gedaan wat leuk was om te horen. Ze wil zeker haar blog snel aanvullen als de computer gemaakt is. Misschien is dit voor haar wel een goede gelegenheid om haar dan echt los te laten met enig contact de komende 3 maanden, zoals we eigenijk van plan waren maar toch nog niet gelukt is.
Ik ben van moeke te weten gekomen dat we niet te veel mogen bellen want haar ouders hebben dat niet zo graag. Ik respecteer dat helemaal... Gisteren moest ze ook vrij snel de telefoon afleggen en lang op internet is ook weer niet de bedoeling, wel een beetje spijtig maar misschien ook wel goed want hoe minder contact met hier des te meer Nele haar weg gaat vinden daar.
Ik kan mss nog kleine dingetjes vertellen maar zij zal die daarna in geuren en kleuren op haar blog zetten: Nele is niet ingeschreven voor traditionele peruaanse dans maar wel voor salsa-lessen en dan ook nog voor schilderkunst. Ze zou heel graag Spaanse lessen nemen om haar dus nog beter te laten onderdompelen in de cultuur. Ze is veel op stap met haar familie en ik denk wel dat ze toffe broers en zussen heeft. Maandag gaat ze naar school. Het weer is er toch lekker warm maar iedereen loopt er in truien want voor hun is het daar winter.
Ik moet dus in naam van iedereen die haar een mailtje heeft gestuurd en dat zullen er wel VEEL zijn denk ik zeggen dat het antwoord wel zal komen.

Oh ja, ze belde gisteren rond half 4 'snachts, wij waren zo blij haar te horen, echt een verrassing, ze was net teruggekomen van een spetterend feestje van het kindje van haar broer dat 1 jaar is geworden, maar zij zal het zoals ik al zei wel allemaal in geuren en kleuren vertellen.

Voor de rest gaat alles bij ons zijn gewone gangetje, contact zoeken laten we vooral aan haar over, wanneer zij daar nood aan heeft want anders zou ik de hele tijd door bellen naar haar, jaja... Ik ben blij dat ze het goed maakt.
Tot snel dan maar...
XXXXTine

hey hey hey!

Eindelijk een eerste berichtje uit het verre Peru!Ondertussen ben ik goed aangekomen bij mijn gastgezin in Chiclayo. Ik heb niets gebroken, ben niet berooft en tot nu toe heeft nog geen enkele lama op mij gespuwd dus alles verloopt prima. Ben bij het opstarten van de computer wel geëlektrocuteerd en zag voor een halve minuut blauwe sterretjes maar die zijn nu al verdwenen.Ik weet niet goed waar te starten maar eigenlijk is het vrij logisch om te beginnen bij het afscheid in Zaventem..
Op dinsdag 2 september 2008 om vijf uur s’ochtends werden alle AFS ers verwacht in de luchthaven. Mijn zus, vriend en mijn moeke en papa waren daar ook om mij “een laatste groet” te brengen en afscheid te nemen. De limiet van mijn bagage is 20 kilo en ja, hij woog woog precies 20 kilo bij het inchecken, mooi mooi dus.. Na het inchecken kregen we nog wat tijd om dag te zeggen aan familie en vrienden en dan kon de reis beginnen.We waren met een groep van 19 mensen, de bedoeling was dat we samen veilig zouden aankomen in Lima en daarom werden Suzanne (Cajamarca) en Hannes (Chiclayo) aangeduid als reisverantwoordelijken. Dat hebben ze prima gedaan want we zijn inderdaad allemaal veilig in Lima geraakt  De reis van Brussal naar Madrid verliep prima, Ik zat naast Ruth, Meisje dat naar Huarraz gaat. Tijdens het wachten op de vlieger naar Lima, in de luchthaven van Madrid, leken we allemaal beetje stoned in onze eigen gedachten. Net afscheid genomen van familie en vrienden, afgelopen dagen eigenlijk niet echt veel geslapen, beetje bang maar toch nieuwschierig naar wat ons te wachten staat.. Ik had de avond voor mijn vetrek mijn zak gemaakt dus ik was ook volop aan het denken of ik niets vergeten was, maar daar kon ik op die moment toch niets meer aan veranderen.. 
         

We hebben in die luchthaven ook wat kleins gegeten. (en Bram heeft mij mooi staan uitlachen met mijn eigen gesmeerde boterhammetjes met choco) (maar ze waren wel lekker) 
In het vliegtuig van Madrid naar Lima waren soms wat turbulenties maar de film ‘Kong Fu Panda’ maakte alles weer goed, geweldige film!  Toen zat ik, spijtig genoeg, in de middelste stoel van het gangpad en was het vrij lastig als ik naar het toilet ofzo moest. De eerste kriebels begonnen te borrelen in mijn buik toen de vlieger begon te dalen. Als ik de kans kreeg om door een raampje te kijken zag ik hoge bergen en wat later bij het landen allemaal kleine, kleurrijke huisjes. Dat was mijn eerste indruk van Peru. We waren allemaal doodmoe, of ik althans wel want hier in Peru staat de klok 7 uur achter dus, ook al was het 12 uur in de nacht in Belgie, hier was het nog maar 5 uur in de namiddag. Dat was dus een kei lange 2 september  

(Ik vraag mezelf ook af wat ik daar sta te snuffelen aan hannes zijn schouder maarja..)

Aangekomen in de luchthaven van Lima moesten we niet echt lang wachten op de baggage. Mijn broer had mij nochtans gewaarschuwd dat dat heel lang kan duren in Peru maar dat was nu gelukkig niet het geval. Nadat we samen de exit doorliepen stonden twee AFS vrijwilligers ons op te wachten met een geel bordje waarop stond “AFS”. Ze gaven ons meteen een dike kus op de wang en brachten ons naar het busje waarmee we naar de kampplaats gingen. Wat ik niet wist was dat mijn broer daar ook op de luchthaven mij stond op te wachten. Het was een kei grote verrassing voor mij, ik was super blij, we herkenden mekaar van de foto, wel grappig eiglijk. We gaven mekaar een dikke knuffel en konden maar heel even praten want ik moest meegaan met het busje van AFS. Ik was echt zo verrast.. Ronald is Piloot en woont in Lima, daarom kon hij even naar de luchthaven komen. Enkele AFS ers namen een leuke foto van dat moment maar ik ben natuurlijk zo dom geweest om enkele dagen geleden al mijn foto’s te wissen. Ik kende mijn camera nauwelijks en wist niet wat formateren betekende, maarja.. Beetje typisch eiglijk..Maar ik kan nog steeds foto’s van andere blogs halen van de eerste dagen in Peru.

Zo, dit was was een kort berichtje over mijn vertrek in Brussel en aankomst in Lima. Volgende keer vertel ik wat over mijn dagen in het oriëntatiekamp en eerste dagen in mijn gastgezin..
tot sñel ! ciaooo!!

(chocolaaaaa)

Hey iedereen,
Welkom op mijn blog.
Op 2 septemer 08 vertrek ik voor 11 maanden naar Peru. Dus het is niet zo lang meer..
Nu kan iedereen zo'n beetje bijhouden waar ik overal uithang en wat ik allemaal uitspook :)
Tot snel
xx